Köşe Yazıları

Biz iki yoksul, ortak bir varoluş umudunda buluşmuştuk. Ya gerçekten var olacaktık. Ya da yok olup gidecektik. O yatağında bense çekyatta, bütün gece bunları düşünüp durdum. Muhakkak bulmalıydım sorunun kaynağını. Zor bulduğumu kolay kaybedemezdim. Bir Evliliğin İz Düşümü (İkinci Bölüm)...

Yemekte ne var? Ne gördüysen o var. Sıkıntı şu ki, ben bir şey görmüyorum. O zaman bir şey yok demektir. Derin bir sessizlik oldu sonra. O gece ilk ve son konuşmaları buydu. Birinci bölüm ( Neden arama) Bize ne oldu?...

Her akşam aynı(lar) TV de en az iki, tekrarlarıyla birlikte sabaha kadar 4- 5 diziyi misafir ediyoruz evlerimizde.. Çoğunun senaryosu, Doğu bölgelerimiz içinden olunca, bir sahneleri de yok ki, kurşunlar havada halay çekmesin! Sanırsınız, herbiri birer İtalyan ‘mafya’ dizisi! Belde...

Suyu özledim! Suya anlatmayı aklımdan geçenleri. Hüznümü alıp götüren dalga seslerini… Ufukta düşlerimi görmeyi, Acılarımı medcezirlere gömmeyi. Suyu özledim! Maviye bakmayı… Hayaller kurardık, Kale içinde… Ellerin ellerimde, Kalbim de… Suda gölgen, Kalbimde bir yelken. Benden sana gelen… Yolcusu sen! Sahibi...

Olsam da olur olmasam da… Bu duruma nasıl geldim? Ne zaman geldim? Aslında bunlardan daha değerli bir soru var aklımda. Neden geldim? Oysa her şey güzel olacaktı. İnancım vardı. Umudum, hayallerim, düşlerim, yarına dair planlarım… Ne oldu da hepsi uçup...

Başarmak nedir? Ne olunca başarmış olur insan? Büyük paralar kazanmak, bütün sülaleni zengin etmek başarmak mıdır? Başarıya giden yol, sonunda nereye ulaşır? Örneğin, yazdığın bir şarkı ya da bir öykünün milyonlarca dinlenmesi, okunması bir başarı mıdır? Neyin ölçüsüdür peki? Bu...

Lüks arabalar geliyordu köye. Uzaktan zar zor seçiliyordu. Üstelik akşamdı, üstelik kış… Şöyle bir taradılar önemli gün ve haftaları. Yakında zamanda seçim de yoktu. Geriye bir tek seçenek kalıyordu. Her anne her baba, nasırlı ellerini kalbine götürdü. Derin bir nefes...

Bir peri kızı mısın yoksa? Ruhunu neyle besliyorsun? Söyle de ruhumu kurtarayım ben de Sayende… Ne biriktirdin bunca yıl kalbinde? Sahi yüzündeki ışığın kaynağı ne? Söyle de sonsuz olayım ben de… Seninle… Gülünce gönlünde açan çiçeğin adı ne? Ne tamamlıyor...

Yozlaşma son derece sabırlı bir virüs gibidir. Sakince en doğru zamanı bekler. O zaman geldiğinde de usulca yayılmaya başlar. Hiç acelesi yoktur. Hakkında konuşulmasını, yorumlar yapılmasını, önlemler alınmasını istemez. O yüzden sinsice ve kimseciklere hissettirmeden ilerler. Sen “sorun yok” sanırsın...

1 Senin çocuk başladı mı okula? Başladı başladı. Bütün gün ağladı durdu gitmeyeceğim ben diye. Alışır alışır merak etme. Kim neye alışmıyor ki. Hele arkadaşlarıyla oyunlar oynamaya başlasın, eve gelmek bile istemeyecek. 2 Ne kadar kaldı doğuma? Eli kulağında sayılır....

Antalya Eğitim Araştırma Hastanesinin, yanından, sağından solundan son 20 yıl’da binlerce kere önünden geçmişliğim, yüzlerce kere burada ki çalışmaları ve gelişmeleri anlatan haberlerini yaptığım yorumladığım değerlendirmelerim oldu. Hatta son zaman da Bir Rus Genç’in araba kazası sonrasında yatalak olarak hayatını...

Hiç bilmiş bilmiş konuşmayacağım. Tarihler verip, analitik bir inceleme yapmayacağım. Sorgusuz sualsiz inanalar gibi, kendimden geçercesine övgüler ya da yergiler dizmeyeceğim. Kimsenin duygularını sömürmeyeceğim. Sadece içgüdülerimle ve alabildiğine tarafsız davranmaya çalışacağım. Kendi öz ağabeylerimden yola çıkarak öncelikle bazı varsayımlarda bulunacağım....

Çünkü gerçek reform gürültüyle değil, derinlikte sessizlikle büyür. Akdeniz Üniversitesi’nin son yıllardaki hikâyesi de tam olarak böyle bir hikâye: dışarıdan sessiz, içeriden devrim gibi. Bazı haberler resmî açıklama yapılmadan da duyulur. Ankara’daki dostlarımın kulağıma fısıldadığı o haberlerden biri, bu defa...

Yıkayıp, pakladılar. Gül suyu döküp, Beyazlara sarmaladılar… Sonra gömdüler toprağa, Çürümesi, yok olması için. İşte hayat, bu kadar anlamsızdı oysa… Çelişkilerle dolu bir girdap, Griye çalmış bir mehtap, Anlayabilmekti sadece, Gerçek olan sevap… Önce ağladılar, Resimlere sarılıp uyudular. Şiirler yazdılar...

Selin ile Seyit çok yakın birer dosttular. Haftanın belirli günlerinde bir araya gelir, derin bir sohbetin içine girerlerdi. Sınırsız çay eşliğinde bu sohbetler onları; daha olgun, daha bilinçli, daha bilge bireyleri dönüştürürdü. Ya da öyle olduklarını sanıyorlardı. Ne fark ederdi...

Bundan tam yirmi beş yıl öncesinde tanıdım onu. Çeyrek asır öncesinde… İçi dışı oyun oynamaya isteği ile yanıp tutuşan bir grup çocuk bir araya gelmiştik. Hiçbir şey bilmiyorduk bu mesleğe dair. Ancak ustalarımızın oyunlarını izleyerek, kasetlerini dinleyerek büyümüştük. (Zeki Alasya...

Yıllar evvel bir tiyatro oyunu yazmıştım. Komedi türünde, eğlenceli bir oyundu. O oyundaki karakterlerden birisi, belediyelere cenaze hizmetleri sunan, cenaze araç gereçleri satan bir firmanın sahibiydi. Bu adam sürekli işlerinden iyi gitmemesinden, insanların ölmemesinden, ölmedikleri için de yeteri kadar araç...

Ben Bir Türk Zabitiyim adlı kitabını okuduktan sonra soluğu kapısında almıştım. Ressam Tuncer Ertuğrul hocam rotayı çizdi. Sabahın köründe zilini çaldık. Ellerine sarıldım, kucakladım, defalarca kucakladım çayım bitmesin diye soğmuş çayı gıdım gıdım içtim. Dakikalar, saatler… Ee yeter artık gibisinden...

Uyusa da uyumasa da, gece saat üç gibi ayaklanırdı. Gecenin en koyu vaktinde, sokağa bırakırdı yorgun düşlerini. Ayazı içine çeker, ışıksız evlerin gölgesini seyrederdi. O gece yine aynısını yaptı. Giyindi kuşandı, düştü yollara. Sessiz, sakin sokakları dolaştı. Sigara içmek için...

Saçları rüzgârda uçuşuyordu… Bir parça yalnızlık astı gökyüzüne. Yokluk bir yağmur olmuş, Akıyordu kirpiklerinden. Ölümü gördü kırık aynasında… Yıkılmış binaların altında çocuk cesetleri! Öfkeye yenilmişti yaşam hevesleri. Toz içinde kalmıştı şekerlemeler… Saçlarını taradı ölümün, Ninni söyledi yangın yerinde ona. Toplu...

Son Yirmi Yılını takip ettiğim Altınportakal Film Festivallerinde temennimiz ilk günkü gibi temiz, sakin, amacınınn dışına çıkılmadan, sinema ve sanata dair söylemlerin, mesajların bu çerçevede olması gerektiği gibi başlayıp sonlanması olmuştur. 62’nci Altın Portakal Film Festivali’nin açılış prorgramında yer aldım....

Hep söylerim ve sürekli bu konuda inandığım doğrularda sözlerimi yinelerim. ‘Aslolan Devamlılıktır ! Gazetecilik Mesleğinin uzun ve meşakatli yolculuğunda önümüze çıkan, önümüze gelen ve sorumluluklar yüklendiğimiz bir çok görev bizlerde derin deneyim ve tecrübeler oluşturmuştur. Ben 34’ncü yılımı bitiriyorum, Halil’in...

“…Dünyanın (siyasi-politik) rengine kanıp” tarihini her unutmaya yüz tuttuğunda: 24 Aralık 1963’teki Kanlı Noel saldırılarında Rum çetelerince evlerinin banyo küvetinde hunharca katledilerek şehit edilen askeri doktor Binbaşı Nihat İlhan’ın eşi ve çocuklarının anısına, 1963’ten 1974’e kadar Kıbrıs Türklerinin maruz kaldığı...

Daha önce de bir kaç kez ele aldığım bir konu. En sonun da şehir merkezinde ki bu konunun fırsatçıların eline düştüğü ayan beyan ortaya çıktı. Yine gazeteci arkadaşlarımızın burnumuzun dibinde ki bir işletmenin fahiş fiyatla vatandaşın icap işine astronomik fiyatla...

Dünyanın bu hale gelmesinin suçlusu sensin dostum, biziz. Hiç kıvırmaya, suçu bir başkasına, başka bir varlığa atmaya gerek yok. Bu zaman kaybından başka bir işe yaramaz zira… Suçlu biziz, sensin, benim! Eğer bir yerde gelir dağılımı sürekli zengini daha zengin,...

Bizim mahallede kendini de inandıklarını da satmayan bir solcu ağabeyimiz vardı. Adı Yusuf’tu. Upuzun sakallarıyla şarkıcı Suavi’ye benzerdi. Taksimde eski kitaplar satardı. Kazandığı üç beş kuruşla da kirasını öderdi. Geriye kalanıyla yettiği kadar şarap… Zaten kuş kadar bir şey yerdi....

-Dünyanın en acımasız yıkım ve soykırımına sonuna kadar destek vererek, elinde yüzlerce insanın kanı olan siyonist terörist İsrail’in barbarlık ortağı ABD ve Başkanı Mr. Trump, yerle bir olmuş, taş taş üstünde kalmamış, gideceği Gazze’de ne görmek istiyor?! -Şeytan Planı işliyor!...

Eleştirilmek istenince kusursuz denilen her nesne,davranış, hazırlık ve detay eleştirye açıktır. Yani ne yaparsanız yapın yaptığınız en anlamlı davranış ve fedakarlık eleştirye maruz kalma olasılığı yüksektir.. Antalya Eğitim Araştırma Hastanesi şehrin tam orta yerinde. Yani daha girer girmez eleştirecek ve...

Yalnız bir adamım ben, Yaşadıklarım birer hatıra, Sonsuza kadar üstelik… İsli perdelere bakarak, Anımsarım hep eskiyi, Aynalarda çürürken üstelik… Yalnız bir adamım ben, Çok geç anladım gerçeği. Bayram ziyareti bekleyen bir ihtiyar gibi, Çok uzak bana artık aşk… Sözler değiştirmiyor...

Son bir haftadır sanat camiası, bilhassa tiyatro sanatçıları “Afife Jale” ödüllerinde gerçekleşen garip durumu konuşuyorlar. En iyi kadın oyuncu ödülünü alan hanımefendinin, devlet tiyatroları genel müdürüne teşekkür etmesi hadisesini. Normal olarak bu olaydan sonra etik ilkesi, bir kez daha gizlendiği...