Köşe Yazıları

Misafirini bekleyen, Evin en özel odasında saklanan, Sözüm ona, değerli olduğuna inanılan, Ve bu yüzden, olur olmadık yerde ortaya çıkarılmayan, Porselen tabaklar kadar yalnızım. Şehirden çok uzak bir yerde, Neden yapıldığı, yapıldığı gün unutulmuş olan, Bir dinlenme tesisi kadar ıssızım....

Antalya Esnaf Odaları Birliği şehrin zirvede, en dinamik ve söz sahibi üreticinin, esnafın yanında, sorunların çözüm noktasında, beklentilerin gerçekleştiği dev büyük bir aile, topluluk. Bu kurum yol yapmaz, asfalt yapmaz, kaldırım taşları ile hiç işi olmaz. Tek bir hedefi vardır...

Vakit akşam olmak üzeriydi. Güneş mesaisini bitirmiş, dinlemek için çekiliyor gibiydi. “Ağabey! Gittikten sonra, bir daha hiç gördün mü onu? Ya da hiç konuştun mu onunla? “Kimi?” “Babanı?” Annemin cenazesinde gördüm onu. Mezarın uzak köşesinde yaşlıca bir amca ilişti gözlerime....

Tiyatronun karın doyurmadığı günlerdi. Hoş, ne zaman doyurdu ki? Neyse bunlar bizim iç meselemiz. Konumuza dönelim. Ne diyordum? Hah tamam şimdi buldum. Tiyatronun karın doyurmadığı günlerdi. Babamla “artık doğru düzgün bir iş bulmalısın” üzerine bilmem kaç bininci toplantımızı yapıyorduk. Daha...

“İşte bu düşünceler, karanlığımın yerini aldı. Işıl ışıl parladığını hissettim, yeni düşüncemle ruhumun. Kalkıp duş aldım, yıkandım aklandım. Sabah oluyordu, gün aydınlanıyordu. Hava kapalıydı ancak güneşin orada olduğunu biliyordum. Zira artık görmesini öğrenmiştim. Bunu öğrendiğimde, yaşım 63’tü.” (Dördüncü Bölümden) Seksenlerde...

Neler gördük neler. Neleri gördü ve içselleştirmek zorunda kaldı memleketim. Örneklerle açıklayalım isterseniz. Alın size bir örnek. Bir bakan bir şehrimize oradan da bir ilçesine ziyarete gidiyor. Yaşlı bir amca onu karşılayanlar arasında. Aralarında şu diyalog geçiyor. Çok sevindim geldiğinize...

Kocamı yakın zamanda kaybettim. Sokaktan geçerken çapraz ateşte kalmış, yığılıp yer düşmüş yorgun bedeni. Memleketimde iç savaş var. Öyle diyorlar. İç mi dış mı bilmem ama insanların yok yere öldükleri kesin. Altı yaşımda bir oğlum vardı. Eşimle benim; tek derdimiz...

Şiiri okuyup bitirdiğinde, zaman durdu sanki. Eskiden kalma bir aşk, yenilenmiş, daha da güzelleşmiş olarak Sabri ağabeyin ruhuna yeniden yerleşti. Küllerinden yeniden doğdu. Yeniden dirildi ruhu. (Basübadelmevt) Aşk üfledi, yeni bir hayatı dudaklarına. Uzunca bir süre hiçbir şey konuşmadık. Sözcükler...

Antalya Sinema Derneği olarak kısa süre içinde projeleri ve gerçekleştirdiği etkinlikler ile adından söz ettirmeyi başardı. Son olarak Ulusal Antalya Kısa Film yarışmasının büyük bölümünde yer aldı. Uluslararası şehirler derneği ile birlikte tamamlanan yarışmanın ödül töreninde muhteşem ve kusursuz bir...

         Yanına gelip durdum. Anlamsız bakışlarla beni süzdü önce. Sonra da yardımcı olabilir miyim beyefendi dedi. Hafızamdaki bütün kelimler, cümleler uçup gitmişti sanki. Sadece bakıyordum. Hiçbir şey demeden, sadece bakıyordum. “Bu kez daha kızgın bir tonda, “beyefendi” diye seslendi, yeniden...

         Kahvelerimiz geldi. Gözlerimi anılarımdan, çocukluğumdan, karnım ağrıyıncaya kadar güldüğüm günlerden alamıyordum. Dalıp dalıp gidiyordum pembe düşlerime. Bir yandan kahvemi yudumluyor, bir yandan da ahmakıslatan yağmurunu andıran su damlacıklarını izliyordum. Tüm bunlara rağmen, bütün benliğimle Sabri ağabeyin hikâyesini dinlemek istiyordum....

Çocukluğumda mahallemizde, “Sabri” adında otuzlu yaşlarda, akli melekesini kaybetmiş birisi vardı. Yaşlı annesiyle birlikte yaşardı. Sabri ağabeyi tanıdım tanıyalı, aynı kıyafetleri giyer, elinde kırık bir oyuncak otobüsle, “Niye?” Niye?” diye mahalle mahalle yürürdü. Kimseyle pek konuşmazdı. Ancak arada çaktırmadan, biz...

27 Mart,  sahnenin, ışıkların ve perde arkasındaki emeğin kutlandığı bir gün: Dünya Tiyatrolar Günü. Tiyatro, insanlık tarihinin en eski sanatlarından biri olmasına karşın, her zaman taze ve canlıdır. Çünkü tiyatro, yalnızca bir oyun değil, insan ruhunun aynasıdır. Sahne, oyuncunun hayal...

Ölümü gördüm dün gece! Ne eksik ne yarım. Tam olması gerektiği gibiydi… Uzun uzun bakıştık onunla, Birbirine sırılsıklam aşıklar gibi. Son halimi gösterdi bana, Çocukluğumu, gençliğimi gösterdi. İlk çöküşümü, Yeniden dirilişimi… Ne kadar zamanım kaldı diye sordum ona? Gülümsedi. Zaman...

ZEKİ BAŞTÜRK Yazdı… Toplumun en duyarlı  damarlarından biri, şiddet ve istismara uğrayan kadınlar ve çocuklardır. Sessiz kalmak, bazen korkudan, bazen kaygıdan, bazen de “Benim sorunum değil” düşüncesinden doğar. Oysa sessiz kalmak, şiddeti büyütür ve görünmez kılar. Son zamanlarda artan kadın...

Niye geldim buraya? Burada ne işim var? Kim kime kızmış? Kimin kimde neyi var ona ait? Ölüyoruz bak birer birer… Bir hiç uğuruna. Yalnız kalıyor tüfekler. Küçücük bir vadide, Sıkışıp kalmış hayallerimiz, hayatlarımız… O ise; purosunu çekiyor içine. Daha da...

Günlerden bir gün, bir evin önüne alelacele kurulan çadırın ne anlama geldiğini öğrendiğinde ve bunu birini kaybederek anladığında, hayatın anlamsızlığını, ölümün gerçekliğini bir kez daha ve daha iyi anlayacaksın. Dün ve bugün arasında bir uçurum var. Bunu sadece kaybedenler bilir....

AYKUT BULUT yazdı… Bugün sabah erkenden kalktınca ne zamandır ertelediğim bazı şeyleri yapmaya karar verdim. Hemen mutfağa gidip bir çay demledim. O demini alana kadar kitaplığımı düzenlemeye başladım; aylardır ertelemenin yorgunluğu sanki omuzlarıma çökmüştü. Kitapların arasında elime Yaşar Kemal’in Sarı...

Nasıl ki bazı insanların birbirlerine karşı mayaları tutmaz bir şekilde. Ne yaparlarsa yapsınlar sevmezler birbirlerini, işte bu dostumun öyküsü de böyleydi. Oyunumuzun yönetmeni başından beri bir türlü sevmedi, ilgi duymadı ona. O da çaresiz bir şekilde var olmaya çalıştı oyunun...

Artık daha da cahiliz. Bilen yanımız, ışığımız, hocaların hocası İlber Hocamızı yitirdik. Yitirdik diyorum, çünkü gerçekten bir değerdi İlber Hoca. Ömrünü eğitime, tarihe, tarihin gerçeklerine adamıştı. Hayatı boyunca okudu, araştırdı, bıkmadan usanmadan insanlara, bizlere anlattı. Dedikodu yapmadı, istediğimiz tarihi anlatmadı....

Tiyatronun karın doyurmadığı günlerdi. Hoş, ne zaman doyurdu ki. Neyse bunlar şimdinin konusu değil. Bunu başka zaman uzun uzadıya tartışırız. Evet, tiyatronun karın doyurmadığı günlerdi. Bilmem kaçıncı defa hüsrana uğrayıp, yeniden yeni umutlarla yepyeni bir oyuna başlıyorduk. O gün ilk...

Antalya da son yıllarda mantar gibi artan çoğalan TSM koro cızırtıları şehrin Sanat ve müziğin kalp atışı ritmini bozar nitelikte. Şehrin amiral gemisi koro ve toplulukların yanı sıra buralarda yer bulamayan ‘ben bilirim, ben yaparımcılar’ dan oluşan topluluklar maalesef şehrin...

Oldum olası arabalara karşı bir ilgim olmadı. “Sen nasıl erkeksin” söylevleri bir yere bırakırsak eğer, doğal olarak karşılanmadı bu davranışım. Ancak yapacak bir şey yoktu. Konuşulacak onca şey varken, “araban nedir, kaç modeldir, ne kadar yakıyor, kaç motor?” soruları bana...

Türkiye Esnaf ve Sanatkârları Konfederasyonu (TESK) Genel Başkan Vekili, Antalya Esnaf ve Sanatkârlar Odalar Birliği (AESOB) Başkanı Adlıhan Dere’ye esnafın sonsuz teveccühü devam ediyor. Hani hayat futbola benzer misali topun kaleciden ilk dörtlüye ardından orta saha oyuncularına ve sonrasında gol...

İran’da; amacı sadece okumak olan ne savaşı ne de savaşın acımasızlığını bilen, tek derdi okul bahçesinde gönlünce koşup oynamak olan yüz elli kız çocuğu öldürüldü. Ve bunu yapanların amaçladığı şey, sözüm ona İran’a barış ve özgürlük getirmekti. Tıpkı Suriye’de, Irak’ta,...

Utanmanın zerresinin bile olmadığı iğrenç bir çağda yaşıyoruz. Değer olarak gördüğümüz ne varsa artık yok. Tek bir değer var; çıkar, çıkarlarımız… Çıkarlar uğruna yapılmayacak bir şey artık yok. Tek bir amaç var. Öyle ya da böyle eline geçen gücü elinde...

Bu kitap bugüne kadar okuduklarınızdan farklı bir kitaptır. Bu kitap sizleri mavi derinlere daldıracak, batıkların sırlarla dolu büyülü dünyasında heyecanlı bir zaman yolculuğuna çıkaracaktır. Mustafa Aydemir, denizlerin altında unutulan dünya denizcilik ve insanlık tarihini araştıran tecrübeli bir batık araştırmacımız. Onun...

Beklemek: Bir ömrü, en kolay harcama biçimi. Yalnızlık: Seçilmediği sürece, yaşamın faili meçhul katili. Aşk: İnanmaktır, neden inandığını hiç bilmeden Umut: İyi mi, kötü mü hiçbir zaman tam olarak bilemeyeceğin Yokluk: Bir intihar biçimi Yoksulluk: Kabul olmayan dua Nefret: Sevginin...

Kendimi bildim bileli geceyi ve sessizliği sevmişimdir. Herkes uyurken uyanık olmak, gecenin sessizliğini dinlemek keyif verir bana. Geceye uyanmak güzeldir. Belki de bu hayranlığımın asıl nedeni, daha çocukken bir kitapta okuduğum satırlardır. Şöyle diyordu: “En güzel ışık, karanlıkta parlar.” Sanırım...

Sonbahar gelmişti, Bütün gülümseyen yüzler evlerine dönmüştü. Sokaklar ıssız, ışıklar sönüktü. Kumsalda üst üste istiflenmiş sandalyeler, Plaj şemsiyeleri, Uzakta ölümü bekleyen yalnız bir balıkçı vardı. Kıyılara vuruyordu ölü balıklar, Ve neden öldüklerini çabucak unutuyorlardı. Kendime baktım uzaktan, çok uzaktan… Yoktum...