Yalnız kumsal

Sonbahar gelmişti,

Bütün gülümseyen yüzler evlerine dönmüştü.

Sokaklar ıssız, ışıklar sönüktü.

Kumsalda üst üste istiflenmiş sandalyeler,

Plaj şemsiyeleri,

Uzakta ölümü bekleyen yalnız bir balıkçı vardı.

Kıyılara vuruyordu ölü balıklar,

Ve neden öldüklerini çabucak unutuyorlardı.

Kendime baktım uzaktan, çok uzaktan…

Yoktum hiçbir yerde.

Bilirdim yokluğu,

Ancak böylesini ilk defa yaşıyordum.

Öylesine yoktum ki,

Sessizliğim, çığlık çığlığa idi.

Tuhaftı!

Ne ölebiliyor ne de yaşayabiliyordum.

Bulmak istiyordum delicesine kaybettiklerimi

Lakin hiç mi hiç aramıyordum.

Eski bir evin duvarları gibi

Alabildiğine rutubetliydi ruhum

Biri gelsin diye yalvarıyordum

Ama kimseyi beklemiyordum.

Sonra birisi sustu,

Ta içimden duyuldu.

Heyhat! Hüznüm geri dönmüştü.

Yalnız bırakılmış kumsalın

Son balıkçısı da bu sabah ölmüştü.