Yağ, tüp, et ! Bir de karneyle satılan benzin

Biz yaşlardaki meslektaşlarımız ve vatandaşlarımız o yıllarda ki yokluk ve eksikleri çor iyi bildiğini düşünüyorum.

Bugün atıfta bulunanlar, bugünü beğenmeyenler, bugünkü gidişata sayıp sövenler şunu bilmelidir ki 1970 ile 1985 arası hatta 1990’a kadar olan kısımda en berbat ekonomik zorlukların içinden geçildiği yıllardı.

Ağabeyimle birlikte sabah saat 05.00de kalkar Et Balık Kurumu ofisinden kıyma ve kuş başı almak için kuyruğa girerdik. Eğer ki saat 05.00 den sonraya kalırsanız ne kıyma ne kuşbaşını bulabilirdiniz. Günler öncesinden TÜP satan bakkala adınızı yazdırmak zorundasınız. TÜP’ün ise ne zaman geleceği belli değildi. Geldiğinde bakkalın defterinde kimin adı yazıyorsa o gider tüpünü alırdı.

YAĞ: Ne zeytinyağı, ne Nebati Yağ bulmak ne mümkün. Hatırlarım annem bulunduğumuz apartmanın en üst çatı katında üç ayaklı saç ile yağsız odun ateşiyle yemek yapmıştı. Yemek zorunda kaldık. Ve yağ ve tüp gelene kadar bu böyle devam etti. Sigara kullananlar ise kendi şehirlerinde sigara fabrikası olmasına rağmen sigara bulamazlardı. Hele hele diğer yabancı menşeliler kaçak köçek tezgah altı satılırdı. Adamına göre, parasına göre muamele anlayacağınız.

Ağabeyler ve yaşları orta yaş olan amcalar, dayılar ise Blue Jean giymek onlar için toplumda ayrıcalıklı yapardı. Bilirim orijinal kot pantolon giymek yürek ister ve o pantolonun orjinalini bulmak ne mümkün. Köpük taşları ile var olan kot kumaşların diz kısımları beyazlatılmak istenir, orijinal gibi yapılmaya çalışılırdı. Ekonomik anlamda korkunç bir ekonomik çöküşün içinde olduğumuz yıllarda hastaneye gitmek, hastanede ameliyat olmak, tedavi olmuş olarak çıkabilmek mucize bir olaydı.

İlaç almak için ayrı sıra, doktor için ayrı sıra. Eğer iki üç kişi kuyruğa bu saydığım yerlere girilemiyorsa mümkün değil ilaç alamazsınız. Hastanede çalışan doktor size daha iyi bakacağını söyleyerek muayenehaneye çağırır elinizde avucunuzda ne varsa alıp sizi tedavi ettiğini iyi baktığını belirterek gönderirdi. Doktorun yazdığı ilacı bulabilmek ne mümkün eczane eczane dolaşır o ilacı bulmak için çabalardınız. Şimdi biraz beklerseniz hemen getirelim deniliyor. Hele hele SGK nın hastanesinde ilaç almak, sıraya girmek sabah ezanı ile başlardı. Eğer saat 05.00 de sıraya girememişseniz muayene olma şansınız yoktu. Zaten doktorlar muayenehaneye gidecekleri için saat 15.00 de hastaneyi terk etmekteydi. Bu yıllarda yine bir başka sıkıntı vardı ki karne ile benzin satılırdı. O da 10 LT-20 LT arasında sınırlıydı. Kilometrelerce araç kuyruklarının yakın tanığıyım. Hastaneye gidecek olan, düğüne ve özel güne gidecek olan taksiye binmesi lükstü. Herkes külüstür döküldü dökülecek otobüslerle şehir içi yolculuklarını yaparlardı. Çoğu zaman 25 kuruş olan paso öğrenci bilet parasını bulamadığımız zaman kilometrelerce yolu yürürdük.

Ağabeyimin düğün takım elbisesi ile 4 yıl okudum. Son yıl artık iyice çekti pantolon bilekler görünmeye başlandığında kendi paramı kazanmaya başladım ve ilk kot pantolonumu alabilmiştim.

Vardı, yoktu, eksikti, kötüydü, berbattı, hak etmediğimiz şeylerdi, Avrupa ya özenerek, imrenerek baktığımız yıllardı.

Şimdi tüm bu eksiklerin nasıl olur yaaaa. Hikaye, roman da mı geçiyor bu anlatılanlar” diyeniniz olacaktır.

Ama değil !  Bu ne bir romanda, ne bir hurafelerle dolu hikâyede bu anlattıklarım.

Şimdi şu var, bu yoktu o var, şimdi hastane, ilaç, düşmüşe el uzatılması, öğrencinin öğrenci gibi okuduğu vs aklınıza ne geliyorsa ucu bucağına sığmayan ve her şeyi elinizin altında bulduğunuz tüm bulduklarınızın, dün yani bizim yaşadığımız yıllarda çoğunun hatta, hiç birisinin olmadığını düşünerek o yılları yaşamamış görmemiş olanlar, BUGÜN İÇİN İYİ BİR SÖZ EDİN !

ŞÜKREDEREK GÜZEL VE İYİ DİLEKLERDE BULUNUN ! ELLERİNİZİ SEMAYA AÇARAK ŞÜKREDİN…ŞÜKREDİN…. ŞÜKREDİN…