Sönmüş Bir Işığıa…

Misafirini bekleyen,

Evin en özel odasında saklanan,

Sözüm ona, değerli olduğuna inanılan,

Ve bu yüzden, olur olmadık yerde ortaya çıkarılmayan,

Porselen tabaklar kadar yalnızım.

Şehirden çok uzak bir yerde,

Neden yapıldığı, yapıldığı gün unutulmuş olan,

Bir dinlenme tesisi kadar ıssızım.

Doğar doğmaz büyümek zorunda bırakılan,

Kendi teninden olmayanlar için yok sayılan,

Irkçı, faşist bir dünyanın bütün iğrençliklerini,

Ömrü boyunca yaşamak zorunda bırakılmış olanlar kadar çaresizim.

Kıllı bir ruhun gölgesinde,

Masumiyetini kaybetmiş,

Ve bulması da mümkün olmayan,

Soğuk yatağından zehir sızan,

Ve o zehirle her gece ölen,

Sabaha olunca, çocuğu için yeniden dirilen,

Bir kadın kadar yorgun ve bitkinim.

Gece sabaha kadar bombalanmış,

İçinde yaşayan bütün çocuklar öldürülmüş,

Çığlık çığlığa gözyaşı ve isyan kokan,

Direnişi ve duvarları yıkılmış, darmadağın olmuş,

Bir ülke kadar hüzünlüyüm.

Kara bir geleneğin,

Hiç var olmamışların,

İsteklerini yerine getirmek uğruna,

Kendi öz kızını diri diri toprağa gömen,

Bir baba kadar isyankârım.

Tüm bunlara rağmen;

Bir de sen varsın tabi…

Aç bir akbaba gibi, yanı başımda bekleyen.

Ölemiyorsam ışığım,

Bil ki, senin yüzünden.

Eyüp TORU