Kendini gömme sanatı

Ortalama bir insansın. Özel hiçbir yanın yok. Yetenekli gibi görünüyorsun lakin tam değilsen özel de olamazsın. Yarım yamalak yazı yazman, ortalama bir oyuncu olman, sıradan bir yerde çalışman, kara düzen enstrüman çalman, seni bir adım ileriye götürmez.  Olduğun yerde ölümü beklersin sadece. Denedim yenildim saçmalıklarını da unut.

Deneyip olmadığında, başaramadığında, dünya sana teselli ödülü vermeyecek. Tutarsızlar kaybetmeye mahkumdur, bunu sakın unutma. İki seçeneğin var. Ya varsın ya yok. Ya siyahsın ya beyaz. Grisi yok bu evrenin. Ya yürüyeceksin ya da duracak. Ya alacaksın ya da verecek. Ya susacaksın ya da konuşacak. Ya mutlusun ya da değil. Ortalama hayat diye bir şey yok. Eski bir ağabeyimin de dediği gibi; “Seçtiklerinle değil seçmediklerinle bir yere ulaşırsın ancak.”

Bin yıl boyunca bunları söyledim durdum. Her olmadığında, her tökezlediğimde kendime kızdım. Kendimi hırpaladım. Tanrıyla hesaplaştım defalarca. Öfke bir duyguydu ancak ben hep gizledim. Korktum çok korktum. Belki de korktuğum, tastamam kendimdi. Biriktirdiklerimi kusarsam, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı, biliyordum. O kadarcık kendimi tanıyordum. Kendime bakmıyor, görmüyor, sadece insanları suçluyordum. Bu saçma sapan dünyada, arsız bir romantik gibi adalet bekliyordum. Sonra bir şey oldu. Bir ışık yandı karanlığın içinden. Yüzüme değdi. Sabah oldu, gerçek görünmeye başladı. Anlamsızdı. Anlamlı sandıklarım anlamsızdı.

Ne ben özeldim ne de diğerleri. Gri de vardı yaşamın içinde. Üstelik önemliydi de… Kimsenin tapulu malı değildi gökyüzü. Çıkması pahalıydı belki ama bakması bedavaydı. Düşlerini gerçekleştirmek pahalıydı belki ama hayal kurmak bedavaydı. Gözümü açtığımda özgür değildim belki ama her gözümü kapadığımda özgürdüm. Her betona bir yeşil iliştirmek bedavaydı, üstelik çok da keyifli. Varsın kimse dinlemesin şarkılarımı, yine de yazması çok güzel. Güzele anlam katan bendim, sensin. Anlam dediğin şey senin bakışındır yalnızca. Mevlana’nın da dediği gibi; “Kardeşim sen düşünceden ibaretsin. Geriye kalan et ve kemiksin. Gül düşünürsün gülistan olursun. Diken düşünürsün dikenlik olursun.” Ne düşünürsem gerçeğim odur. Bir yol var önümde. Kocaman bir yol… Birisi girecek bazen koluma, bazen yalnız yürüyeceğim. İkisinde de keyif almayı bilirsen, sonsuzluğu da öğrenmişsin demektir. Yaşam bir yansıma, yanılsama. Ayna yoksa gerçek de yok. Senin aynan ruhun olsun. Seni mutlu edecek sır, sonuç değildir süreçtir. Son belli, öleceksin. Sana sunulan hediye süreçtir, yoldur. Kararın ne olursa olsun bedelini ödeyecek sensin. Madem öyle, bedeli güzellik olsun.