Kara Soğuk

İki yüzlülerle dolu bu şehir,

ayna zaten yok,

olsa kimse bakamaz.

Kar falan hikâye,

üstümüze yağan

sinsilik.

İnsan artığı bahanelerle

örtüyorlar rezilliği,

sonra temiz sanıyorlar kendilerini.

Herkes vicdanını çöpe atmış,

ama ahlâk dersi vermeye

hâlâ hevesli.

En kirli eller

en çok parmak sallayanlarda.

Susarsan “olgun” diyorlar,

konuşursan “geveze”.

Gerçeği söylersen

problem sensin.

Çünkü bu şehir

doğruyu değil, sessizliği sever.

Oysa bu olgunluk falan değil,

bildiğin korkaklığın süslü hali.

Ses çıkaramayanlar

erdemli sayılıyor,

isyan edenler

yalnız bırakılıyor.

Herkes hayatta kalma derdinde,

insan olmak kimsenin umrumda değil.

Dostluk menfaat kadar sürüyor,

vicdan çıkarla yarışamıyor.

Ey şehir,

insanı tüketen sensin.

Beni yoran kış değil,

senin olmayan düzenin.

Doğruyu yok sayıp

yanlışı çoğalttın,

susmayı marifet,

eğilmeyi akıl yaptın.

İçimizden geçen her öfkeyi

ya boğdun

ya da yalnız bıraktın.

Sonra dönüp

bu sessizliği bize yakıştırdın.

Ama bil ki,

biz senden çok şey istemedik.

Biraz adalet,

biraz nefes,

biraz da insan kalabilme.

Sen ise

bizi büyütmek yerine

yormayı seçtin.

Şimdi bu sokaklarda

eksik olan umut değil,

merhamet.

Ve ben hâlâ buradayım,

gitmedim.

Ama her geçen gün

senden biraz daha

soğuyorum.

Çünkü sen

kendine bile

dürüst değilsin.

Beni üşüten

kara soğuğun değil,

iki yüzlülüğün