Hiç Kimse Ölmüyor

Yıllar evvel bir tiyatro oyunu yazmıştım. Komedi türünde, eğlenceli bir oyundu. O oyundaki karakterlerden birisi, belediyelere cenaze hizmetleri sunan, cenaze araç gereçleri satan bir firmanın sahibiydi. Bu adam sürekli işlerinden iyi gitmemesinden, insanların ölmemesinden, ölmedikleri için de yeteri kadar araç ve malzeme satamamaktan şikâyet eder dururdu. Bu bir oyundu ve bu olanlara sadece gülünüyordu.

Şimdi gerçek oldu!

SGK Başkanı; geçen günlerde emeklilerin ölmemesinden yakındı. Yanlış duymadınız. Gerçekten ama gerçekten bu oldu. Eskiden elli yaşında ölünüyordu şimdi seksen yaşına kadar ölmüyorlar, mağduruz dedi. Bu nedenden ötürü kaynaklanan, ödemelerde ki sıkıntılardan bahsetti.

Normal bir vatandaş olarak güzel memleketimde, ilginç olanı, saçma olanı görmeye alıştım ancak bu kadarını ilk kez görüyorum.

Yine de başkanımız haksız sayılmaz.

 Ölmüyoruz arkadaş! Yazık günah. İnsan bir ölür diğerlerine yer açar. Yaşa yaşa nereye kadar… Yaşadın bin yıl ne oldu? Ne değişti? Ne hakkımız var, bizden sonra gelecekleri mağdur etmeye. Ah biz insanoğlu ah! Ah bu emekliler ah!

Bundan sonra yapılacak olan gayet basittir. Emekliler toplanacak ve geniş bir katılımla toplantı yapacaklardır. Toplantıda yaşı en büyük olanlar belirlenip, sırayla her yıl toplu intiharlarla, büyükten küçüğe giden bir sistemle, başkanın istediği mevcut duruma kadar mücadele edeceklerdir. Ne zaman maaşlar ödenebilir duruma gelirse, o zaman “ölme işi” bir müddet ertelenebilir. Ama o güne kadar lütfen ölelim arkadaşlar. Kimseyi zor durumda bırakmaya hakkımız yok.