Gündüz Düşleri

Aynı rüyayı tekrar tekrar gördüğüm geceler günler olmuştu. Hatta öyle bir seviyeye geldi ki bu, uyanıkken bile aynı düşü düşlüyor, aynı rüyayı görüyordum. Bir gece yarısı sen ve ben. Ay ışığında, Eylül’de sessiz bir sahilde. Herkes giderken şehirlerine, biz yeni bir düş kuruyoruz seninle. Sadece bize ait. Sessizlik bu sefer hüzün getirmiyor bize. Gülümsemelerimiz gecede, bize göz kırpan yıldızlara doğru yükseliyor. Başın omzumda, ellerin ellerimde. Denizi seyrediyoruz. O kadar karanlık ki sahil, bütün ışıkları görebiliyoruz. “Ne kadar ironik değil mi?” diyoruz birbirimize. Gülüyoruz.

İşte gördüğüm ya da kurguladığım rüya buydu. Sonra uyanıyorum veyahut birinin uyarmasıyla gerçeğe dönüyordum.

Aynı puslu, sisli günde, aynı yolu yürümeye devam ediyordum. Ve anlıyorum konunun seninle hiçbir ilgisi yok. Ben gerçeklerden kaçıyorum. Ne acı değil mi? “Gerçekçi olmak lazım diye bas bas bağırırken ben,” gerçeklerden kaçar hale gelmiştim.

Gücümün farkındayım. Dünyayı değiştiremem. Gençliğimde çok denedim oysa. O halde en azından kendimi değiştirebilirim.

 Çocukluğumdan beri değişmeyi kötü bilirdim. Sanki değişince, başka biri olunca, o güne kadar biriktirdiklerimi de kaybedecekmişim gibi geliyordu. Yanılmışım. Güzel şeyler de kötü şeyler de yani geçmişinin her anı, sen istediğin sürece seninle kalıyor. Unutmak denilen şey, yalnızca sen isteyince var. Başka türlü unutmak diye bir şey yok.

Bu sabah kirli bir sabaha uyandım yine. Sonra baktım içime. İçimin derinliklerine. Işıl ışıldı. Ben istemiştim ve unutmuştum gündüz düşlerini.

Şimdi gerçeğin içinde kendi masalımı yaşıyorum. Yalnız olmaktan, yalnızlıktan kaygı duymuyorum.

Seni sevdim eskiden evet. Bununla yetiniyorum. Ötesini de istemiyorum. Bütün gündüz düşlerimi, çalışmanın getirdiği yorgunlukla, deliksiz bir uykuya bırakıyorum. Bırak artık diyorum kendime. Rüyalarını hayallerin değil yaşadıkların, yaşayacakların belirlesin.