Geceye Uyanmak (Yok oluşun hikâyesi)

En son ne zaman gerçekten güldüğünü düşündü. Vakit gece yarısını çoktan geçmişti. Sabah ezanını duymadan uyuyamazdı. Neden bilinmez karanlıktan korkuyordu. Korkmasına rağmen, ışıktan da nefret ediyordu. Alaca bir yaşamı seçmişti. Anlayacağınız hiçbir şeyi tam değildi. Ne alsa yaşamdan yeterli değildi. Neye uzansa yerinde değildi. Kimi sevse müsait değildi.

Hiçbir sorunun onun için bir yanıtı yoktu. Olanların ise bir anlamı…

Yaşamı boyunca ne yaptıysa sevilmeyi beceremedi. Çok sevdi, çok değer verdi, çok titredi sevdiklerinin üzerine. Lakin bütün sevdikleri, görkemli bir ihanetle çekip gitti.

Yalnızlık bir seçim ise güzeldir. Ya değilse?

O ise, hiçbir zaman yalnızlığı seçmedi, istemedi. İliklerine kadar yalnızdı. İçi dışı, eti, kemikleri, ruhu, düşünceleri, bildikleri, bilmedikleri hep yalnızdı.

Var ile yok arasında ömür tüketiyordu. O kadar yorgundu ki, ne var olmak istiyordu ne de yok…

Bir tek istediği vardı. Gülümsemek. Gerçek olanından, yalan olmayanından gülümsemek. Bir sabah olsun umutla uyanmak. Unuttuğu bir şey vardı. Hoş, neyi hatırlıyordu ki?

Geceye uyanan birisi, nasıl mutlu uyansın sabaha? Tutarsızlıklar gerçekle karıştığında,  bize gerçek bir manasızlık kalır. Yarım kalandan asla tam bir mutluluk var olmaz. Farkında olmayanın, bir planı olamaz. Planı olmayanın kurtuluşa dair umudu olamaz. Umutsuzluk ise, sırf nefes aldığı için yaşadığını sana yığınları yaratır. Niteliksiz çokların evrende bir karşılığı yoktur. Yaşam ancak, nitelikli “azlar” ile var olabilir.

Yine de her şeye rağmen uğraşları vardı. Başarmak istedikleri, değer verdikleri, yanında yakınında olmasını istedikleri vardı. Kimsenin, hatta en yakınlarının bile okumadığı yazılar yazıyordu. Kimseye bir faydası dokunmayan şiirler yazıyordu. Sadece yakın arkadaşlarının sevdiği ya da öyleymiş gibi davrandığı şarkılar yazıyordu. Çürüyordu durduğu yerde. Yazdıkça, okudukça, söyledikçe…

Ve biliyordu. Adı gibi biliyordu. Bugün ölse, işyerinin dışında kimse ona ulaşmazdı. O da sevgiden değil, mesaiye gelmediği için…