Filistinli Annelere

Saçları rüzgârda uçuşuyordu…

Bir parça yalnızlık astı gökyüzüne.

Yokluk bir yağmur olmuş,

Akıyordu kirpiklerinden.

Ölümü gördü kırık aynasında…

Yıkılmış binaların altında çocuk cesetleri!

Öfkeye yenilmişti yaşam hevesleri.

Toz içinde kalmıştı şekerlemeler…

Saçlarını taradı ölümün,

Ninni söyledi yangın yerinde ona.

Toplu mezarlara dönüşmüştü yüreği,

Yanmış yüzüne dokundu oğlunun.

Uzun uzun masumluğuna baktı…

Kirli dünyanın, kirli insanları arasında,

Bu kadar temiz kalmasına şaştı.

Özüne değdi teni oğlunun,

Karıştı ruhu uçuk maviye.

Şarkılar, ninniler sustu,

Ölüm geceyi kustu, zaman durdu.

Sessizlik, koskoca bir dünyanın kaderi olmuştu.