Bahar Arka Sokakta Kaldı

Bahar dallara yeni yeni iniyordu.

Yani öyleydi herhalde.

Tam da bilmiyorum,

zaten ne önemi var ki.

Hava güzeldi işte.

Ben de öyle,

sebepsiz bir neşenin içindeydim.

Ellerim cebimdeydi.

Ne zaman neşeli olsam

oraya saklarım ellerimi.

Sanki taşmasın diye.

Dudağımda hangi şarkı olduğu belli olmayan neşeli bir ıslık vardı.

Ne başı belliydi

ne sonu.

Telaşsız yürüyordum, kaygısız.

Islık, adımlarımı takip ediyordu

ben farkında olmadan.

Kütük Çay Evi’nden çıkmıştım.

Zafer’de,

ara sokakta olan.

Bilmek zorunda olanlar hariç

Kimsenin bilmediği,

bilse de yolunu düşürmediği

o köhne yerden.

Meydana doğru gidiyordum.

En azından niyetim oydu.

Ama adımlarım

kendi kendine yön değiştirdi.

Dar, karanlık bir sokağa saptım.

İki yanı yüksek,

eski, yorgun binalarla çevrili.

İstanbul’un Tarlabaşı’sını andıran,

şimdilerde göçmenlerle dolu

bir sokak.

Sokağın ortasında

iki çocuk vardı.

Ellerinde yıpranmış bir top,

kaldırımdan kaldırıma sektiriyorlardı.

Top her duvara çarptığında

bir anlığına

sokağın sesi değişiyordu.

Bir kaç kuş ötüyordu.

Sesleri,

viraneye dönen eski bir bahçeden geliyordu.

Yabani otlar duvarlara tırmanmıştı,

kaçmak istercesine.

Ağaçlar ne zamandır

kimseye gölge olmamıştı.

Beni görünce çocuklar durdu.

Bakıştılar biraz ürkek.

Sonra oyunlarına devam ettiler.

Sanki ben

sokaktan geçen biri değil de

sokağın eski bir parçasıydım.

Bir kapının önünde

genç bir kadın duruyordu.

Elinde poşetler,

yüzünde aceleyle yorgunluk arasında

kararsız bir ifade.

Bana değil,

hayata bakıyordu.

Pencerelerden

bilmediğim diller sarkıyordu.

Bir tencere kokusu,

bir televizyon sesi,

bir bebek ağlaması.

Bahar buraya

çekinerek gelmişti.

Bir an durdum.

Ellerim hâlâ cebimdeydi ama

neşem, geride kalmıştı.

Sonra yürüdüm.

Sokak bitti.

Işık arttı.

Meydana indim.

Kalabalık

birden üzerime çöktü.

Koşturan insanlar,

satıcılar,

korna sesleri.

Banklarda oturanlar,

telefonuna gömülenler,

bir yerlere yetişemeyenler.

Kimse kimseye bakmıyordu

ama herkes

herkese çarpıyordu.

Kalabalığın içine karıştım.

Bahar,

bir arka sokakta kalmıştı;

benimle gelmedi.

Sonra unuttum.

Sokağı,

çocukları,

kapıdaki kadını,

virane evleri,

kuşları,

baharı,

.

.

.

kendimi.