10 Ocak Çalışamayan Gazeteciler Günü

Yıllarını onlarca yıl …. 20-30-35 Yıl aralıksız bu mesleğin içinde bulunmuş ve hayatının neredeyse yarısını bir şehrin daha modern ve çağdaş şehirler arasında yer alabilmesi için gecesini gündüzüne katan bir çok gazeteci bugün işsiz. Ülke genelinde yüzlerce, binlerce işsiz gazeteci var. Ve bunların bir çoğu da Gazeteciliğin içinden geçmiş, ödüllü gazeteciler. Çektiği o ölümsüz fotoğraflar ile ödüllü gazeteciler. Dünya’nın arşivini saklayan, hem zihninde hem çekmecesinde kimsede bulunamayacak fotoğraf kareleri gazeteciler.

Böylesine zengin bir meslek erbabı son 10 yıldır can çekişmekte bugün ölü takliti antrenmanları yapmakta. Yani nasıl ölünür, nasıl mesleğin ölümü mümkün olur onun son karelerini çekiyor gazeteciler. Ölüm yakındır dedikleri bu olsa gerek. Bir çok meslektaşımın hatıraları ve anıları mevcuttur. Onların anıları ve anlattıkları dosyasında hala sakladığı çok özel mevzular vardır. Gazetecilik bizler için bir yaşam biçimidir. Nasıl ki mesleğinde yıllarca aynı tezgahın önünde hizmet vermiş bir Kasap, bir manav, bir konfeksiyon erbabı başka bir iş yapamaz mesleğimiz de gazetecilik de böyledir. Gazeteci sadece gazetecidir. Bu yüzden son 10 yıl da gittikçe eriyen ve günümüzde neredeyse parmakla sayılacak kadar azalmış bir sektör üretenlerinin zor şartlarda sürdürdüğü yayıncılık ekonomik anlamda gazete sahiplerine de zor günler yaşatıyor. Böyle olunca teknolojinin ve sistemin istediğine ayak uydurması kaçınılmaz olunca bugün ne adliye muhabiri, ne hastane muhabiri, ne spor muhabiri diye bir kavram da kalmadı ve bunları yapanların çoğu işlerinden çıkartıldı.

Bugün Çalışan Gazeteciler Günü…. dedikleri gün aslında “Çalışamayan Gazeteciler Günüdür!”. Bir çok gazeteci dostumun gazetecilik dışında bir iş yapamadıığı ve yapmadığı için bugün işsizdir, ekonomik anlamda zor durumdadır. Gazeteciliği bitiren, tüketen, azaltan, öldüren her uygulamaya karşı tavrımız aynıdır. Çalışamayan tecrübe zengini tüm gazeteci dostlarımı yürekten kucaklıyor, sımsıkı sarıyor önlerinde saygıyla eğiliyorum. Onlar bir şehrin yeniden yapılanmasının en önemli mihenk taşlarıdır. Hor görüldüler, sövüldüler, dövüldüler, hakarete uğradılar. Ancak hiç bir şekilde doğruları ve gerçekleri aktarmaktan geri durmamışlardır.. Ne güzel ne güzel…